Tâbiîn devri âlim ve evliyâsından. İsmiAbdullah bin Ebû Huzeyl el-Anezî olup künyesiEbü`l-Mugîre`dir. Doğum vevefât yeri ve târihi bilinmemektedir.
Abdullah bin Huzeyl, hadîs-i şerîfrivâyeti ilminde üstün bir derecede idi. Hazret-i Ebû Bekr, hazret-iÖmer, hazret-i Ali, Ammâr, Übeyy, İbn-i Mes`ûd, Habbâb, Ebû Hureyre vebaşka sahâbîlerden, radıyallahü anhüm, hadîs-i şerîf rivâyetindebulundu. Vâsıl el-Ahdeb, Ebü`t-Tâc ed-Dubeî, İsmail bin Recâ, Seclahel-Kindî, Selm bin Atiyye, Atâ bin Sâib, Ayam bin Havşeb gibi hadîsâlimleri kendisinden hadîs-i şerîf nakletmişlerdir.
Abdullah bin Huzeyl, vaktin büyük nîmetolduğunu bilir ve zamanın boşa geçirilmesini istemezdi. Ebû Ferveanlatır:
Abdullah bin Hüzeyl ile oturuyorduk.Birisi gelip insanların kendi aralarında konuştuğu şeylerden söyledi.Bunun üzerine Abdullah bin Huzeyl; Ey Allah`ın kulu biz bunlarıkonuşarak vaktimizi öldürmek için yaratılmadık. diyerek onu susturdu.
Medhedilmekten hoşlanmaz şöhrettenkaçardı. Bir gün bulunduğu yerde imâm olmasını teklif ettiler. Kabûletmedi. Sebebini sorduklarında; Buradan geçen birisi bu adam hayırlıve muhterem bir zât da, onun için imâm yapmışlar diye düşünür. dedi.
İnsanların en çok neden sakınmasıgerektiği sorulduğunda;
Yâ Rabbî! Faydasız ilimden, ürperipyumuşamayan kalbten, kabûl olmayan duâdan, doymayan nefisten sanasığınırım. diyerek Peygamber efendimizin hadîs-i şerîfi ile cevapverdi.1) Hilye; c.4, s.358
2) A`lâm-ün Nübelâ; c.4, s. 170